Michaël Winkel werd in 1956 in Dordrecht geboren. Zijn ouders Antoon Winkel (Rotterdam 1923 – Dordrecht 1989) en Maria Hendriks (Rotterdam 1923 – Dordrecht 2013) waren beide professioneel kunstenaar. Zijn vader Antoon was als docent en charismatisch leermeester verbonden aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag.
Onder invloed en begeleiding van zijn ouders begon hij reeds op prille leeftijd gepassioneerd te tekenen. Het was overduidelijk dat hij zeer getalenteerd was en dat zijn creatieve producten te maken hadden met een bijzondere persoonlijkheidsstructuur. Omstreeks zijn 14e begon hij naast zijn tekenwerk te schilderen. De kwaliteit van zijn werken werd ook buiten de kring van familie en artistieke vrienden opgemerkt met als resultaat dat hij in 1972 als 16-jarig talent mocht deelnemen aan een expositie bij de Rotterdams galerie Maas tezamen met gerenommeerde kunstenaars als Le Corbusier en Jan van der Vaart.
In 1975 schreef hij zich in bij de prestigieuze Rijksuniversiteit van Beeldende Kunst te Amsterdam en een jaar later bij de Willem de Kooning Academie te Rotterdam waar hij 1979 cum laude afstudeerde in de studierichting tekenen, schilderen en grafische kunst. Zijn eindstudieproject bevatte naast schilderijen, tekeningen en etsen ook science fiction illustraties. Volgens de eindbeoordeling “behoorde hij tot de weinige studenten die eigenlijk geen student genoemd kunnen worden en voor wie de academie hoogstens een zeer indirect klankbord is voor de eigenzinnige verrichtingen”. In zijn eindexamenpresentatie was een collectie van 1300 tekeningen opgenomen.
Zijn tekeningen en schilderijen tonen een vervreemdende imaginaire wereld met vaak duistere voorstellingen waarbij groteske figuren, dieren, erotiek en seksualiteit centraal staan en die qua thematiek doet denken aan Hieronymus Bosch en George Grosz. Hij had een voorkeur voor mens en dier waarbij hij zijn fantasie de vrije loop gaf. Zijn motieven ontleende hij aan religie, literatuur en kunstgeschiedenis. Zijn werk geeft blijk van een feilloos gevoel voor compositie en zijn beelden vullen nagenoeg het gehele vlak.
Vanaf zijn debuut produceerde hij een onophoudelijke stroom van schilderijen en tekeningen. Hij beleefde vele artistieke successen met exposities in galeries en musea in Nederland, België (1987), Engeland, Duitsland en New York (1989). Behalve vrij werk vervaardigde hij een groot aantal boekillustraties en een unieke serie gouaches voor de uitgeverij Kluwer. Het Dordrechts museum vereerde hem in 1988 met een overzichtsexpositie. Parallel daaraan werd zijn werk geëxposeerd bij de Dordtse galerie Witt (mede-eigenaar zijn levenslange vriend en collectioneur Albert Kuster). In 1996 onderscheidde het Dordrechts museum hem met de Ary Schefferprijs.
Michaël was zeer in zichzelf gekeerd en elke hang naar succes was hem vreemd. Hij woonde zijn hele leven in het ouderlijk huis en kampte vele jaren met ernstige depressies en andere psychische stoornissen waarvoor hij meerdere keren werd behandeld in psychiatrische klinieken. Na de dood van zijn geliefde zuster Raphaëla, zijn vader en zijn vriendin Liesbeth liep zijn productiviteit vanaf het jaar 2000 terug. Hij overleed in 2012 tijdens een opname in het psychiatrisch ziekenhuis te Zwijndrecht.
VOOR EXPOSITIE ZIE: ottenexposition.nl