Michaël Winkel urodził się w Dordrechcie w 1956 roku. Jego rodzice Antoon Winkel (Rotterdam 1923 – Dordrecht 1989) i Maria Hendriks (Rotterdam 1923 – Dordrecht 2013), oboje byli zawodowymi artystami. Jego ojciec, Antoon, był związany z Królewską Akademią Sztuk Wizualnych w Hadze jako wykładowca i charyzmatyczny mentor.
Pod wpływem i pod kierunkiem rodziców, już w młodym wieku zaczął z pasją rysować. Było oczywiste, że był niezwykle utalentowany, a jego twórczość odzwierciedlała unikalną strukturę osobowości. Około 14. roku życia, ównolegle z rysowaniem, zaczął malować. Jakość jego prac została zauważona poza kręgiem rodziny i przyjaciół artystów, co zaowocowało zaproszeniem go, jako 16-letniego talentu, do udziału w wystawie w galerii Maas w Rotterdamie w 1972 roku, obok uznanych artystów, takich jak Le Corbusier i Jan van der Vaart.
W 1975 roku rozpoczął studia na prestiżowym Rijksuniversiteit van Beeldende Kunst w Amsterdamie, a rok później na Akademii Willema de Kooninga w Rotterdamie, którą ukończył z wyróżnieniem w 1979 roku na kierunkach rysunek, malarstwo i grafika. Jego projekt dyplomowy obejmował ilustracje science fiction, a także obrazy, rysunki i akwaforty. Według oceny końcowej ”należał do nielicznych studentów, których właściwie nie można nazwać studentami i dla których akademia jest co najwyżej bardzo pośrednim źródłem informacji o ich osobliwych przedsięwzięciach”. W jego prezentacji egzaminacyjnej znalazł się zbiór 1300 rysunków.
Jego rysunki i obrazy przedstawiają alienujący, wyimaginowany świat, często z rocznymi reprezentacjami, w których groteskowe postacie, zwierzęta, erotyzm i seksualność zajmują centralne miejsce, a który pod względem tematycznym nawiązuje do twórczości Hieronima Boscha i Georges’a Grosza. Preferował ludzi i zwierzęta, dając upust swojej wyobraźni. Motywy czerpał z religii, literatury i historii sztuki. Jego prace charakteryzują się nienagannym wyczuciem kompozycji, a obrazy wypełniają niemal całą przestrzeń.
Od debiutu tworzył nieprzerwanie obrazy i rysunki. Odniósł wiele sukcesów artystycznych, wystawiając swoje prace w galeriach i muzeach w Holandii, Belgii (1987), Anglii, Niemczech i Nowym Jorku (1989). Oprócz twórczości niezależnej, stworzył liczne ilustracje książkowe oraz unikatową serię gwaszy dla wydawnictwa Kluwer. Muzeum w Dordrecht uhonorowało go wystawą retrospektywną w 1988 roku. Jednocześnie jego prace były wystawiane w galerii Witt w Dordrecht (współwłaścicielem był jego wieloletni przyjaciel i kolekcjoner Albert Kuster). W 1996 roku Muzeum w Dordrecht przyznało mu Nagrodę im. Ary’ego Scheffera.
Michaël był bardzo introwertyczny, a pragnienie sukcesu było mu obce. Całe życie mieszkał w domu rodzinnym i przez wiele lat zmagał się z ciężką depresją i innymi zaburzeniami psychicznymi, z powodu których wielokrotnie leczył się w klinikach psychiatrycznych. Po śmierci ukochanej siostry Raphaëli, ojca i dziewczyny Liesbeth, jego produktywność spadła od 2000 roku. Zmarł w 2012 roku, podczas pobytu w szpitalu psychiatrycznym w Zwijndrechcie.
W CIELU ZOBACZENIA WYSTAWY: ottenexposition.nl